zaterdag 5 februari 2011

Vleugels

Deze tekening is op een donkere dag met harde wind en veel regen, gemaakt door mijn zevenjarige beppesizzerke.
Een elfje.
Een elfje met vlechten.
Waarschijnlijk een zoet achternichtje van Pippie Langkous, want even daarvoor had ze de echte Pippie nog getekend.
Het elfje staat in het gras.
De zon schijnt en de lucht is blauw.
Naast haar vliegt een kolossale vlinder.
En kijk eens naar haar vleugels. 
Die zijn zo gigantisch, dat het lijkt alsof ze uit de zijkant van haar lijf komen.
Dat is niet zo.
Ze zitten gewoon, zoals het hoort, aan haar rug vastgeplakt.
Ik heb het uit de eerste hand.
Beppesizzerke beschikt over een rijke fantasie.  
En ze kan heel mooi tekenen.
Wij zijn bofkonten, want we mogen daar zomaar van meegenieten......

woensdag 2 februari 2011

Licht

Vanaf 20 januari bloeit onze oude Toverhazelaar.
Zijn echte leeftijd is mij onbekend.
Buiten is het al een paar dagen grauw en mistig.
Maar onze Hamamelis mollis geeft LICHT..

zondag 30 januari 2011

Muizentandjes

Dit is een muizentandje.

Dit zijn een heleboel muizentandjes.

En dit is een vest met meer dan honderd muizentandjes.
Ik heb het gebreid voor beppesizzerke.
Die is al 7 en een half.
Ze groeit maar door.
En haar kleren moeten ook steeds groter.
Al dat gebrei van hetzelfde, waar geen eind aan lijkt te komen, dat is me eerlijk gezegd net even iets te veel van het goede.
Voortaan brei ik voor haar broertje. Die is nog maar 3 en een half.
Of voor haar zus: anderhalf.
Maar ik ben trots op dit vestje.
Het hangt nu even te pronk in de huiskamer.
MATERIAAL: merinowol, gekocht in het Ryahuis te Zuidlaren.


maandag 24 januari 2011

Ayttablomkes

 Ayttablomke is de Friese naam voor winterakoniet.
Het bloemetje is genoemd naar Aytta-state in Swichum.

Maar deze Ayttablomkes heb ik vandaag bij ons, onder het keukenraam ontdekt!!!!!!!

Ze zijn nog niet helemaal wakker, maar dat zal niet lang meer duren.
Hoera, op naar de lente!
De sneeuwklokjes staan hier ook al op springen. Ik houd ze goed in de gaten.
Op de kleigrond (en dat is niet waar ik woon) willen de winterakonieten welig tieren.
Bijvoorbeeld in de pastorietuin van het dorpje Nijland.
Dat ligt tussen Sneek en Bolsward.
Ga zelf binnenkort maar eens kijken.
Je gelooft je ogen niet.
Zo mooi.

foto: Martin Stevens


donderdag 20 januari 2011

Licht

Vanochtend zag ik vanuit onze slaapkamer DIT.
Het licht kwam mij zomaar, gratis en voor niks  tegemoet!

woensdag 19 januari 2011

Nep-vosje

Dit ontdekte ik een paar maanden geleden op Etsy.com.

Een sjaal. 
Eigenlijk een nep-vosje.
Ik wou er ook zo één.
Andere kleuren, een beetje andere snoet.
Haaknaalden en wat katoenresten opgezocht .
Dit is het geworden:
Deze is gemaakt voor een volwassen persoon.
Lengte van snor tot staartpunt is 1.80 meter, maar het kan natuurlijk korter.
Wat je maar wilt.


Begin met de kop. 
De sjaal hangt  mooier als  de kop wat zwaarder is dan de rest van het lijf.
Ik heb hem  twee keer gehaakt.
Een dubbele kop dus. 

Geen 'gewone' cirkel haken.
Dat deed ik eerst wel, maar al die cirkels om elkaar heen bezorgden het beestje een  lelijke snoet .
Ik ben opnieuw begonnen met het haken van 22 lossen.
Daarna heb ik steeds vasten gehaakt op en aan de onderkant van de lossen.  
Ik maakte in eerste instantie geen cirkel, maar een ovaal.

Omdat het toch een min of meer ronde kop moest worden, heb ik wat geëxperimenteerd met vasten, stokjes en dubbele stokjes. 

Het lijf is heel simpel te haken.
Ik vond het leuk om wat variatie aan te brengen in kleur en in steken, maar dat hoeft uiteraard helemaal niet.
Het geheel gaat wel meer op een echt vosje lijken als je vanaf het achterlijf tot het puntje van de staart gaat minderen.
Oren en poten maak je van vasten of stokjes.

Binnenkort ga ik er nog één maken voor de kleinkinderen.
Een varkentje lijkt me leuk. Of een vogel.
Of......nou ja, we zien wel.
Wordt ooit vervolgd.

zaterdag 15 januari 2011

Zon

Nee, nog niet in onze tuin....
DEZE SNEEUWKLOKJES WONEN IN DRACHTEN. 
Gisteren liep ik daar in de motregen een blokje om, want ik was veel te vroeg voor de bus naar huis.
Omdat ik er vanuit ging dat er in die grauwe, sombere wereld om mij heen niks bijzonders te zien was, staarde ik al lopend, voortdurend naar de grond onder mijn voeten.
Plotseling, vanuit mijn ooghoeken, zag ik ze staan!
Onder een bladhoudende struik, waarvan ik de naam niet weet.
In één klap begon de te schijnen.