Koeienogen

Koeienogen.

Oftewel Telekia specioza.

Ze staan op dit moment overal te bloeien.

Behalve in onze tuin.

Ik vergeet steeds er één op mijn verjaardag te vragen.

Of gewoon te kopen.

Ze zijn zooooooo mooi.

Zonnetjes op stelen.

Zopas las ik het volgende:

Telekia groeit in de Balkanlanden vooral in de buurt van koeienstallen.

In die gebieden is de plant inheems.

Het is een decoratieve plant, die niet in de laatste plaats opvalt door de grote hartvormige, ruw gezaagde bladeren. Bloemen zijn opvallend groot en hebben de lodderige uitstraling van een dromende koe. Hoewel koeien over het algemeen diep blauwzwarte ogen hebben, heeft Telekia stralend gele bloemen. Een aanrader voor wie nog een flinke ruimte in z'n tuin over heeft.
Van Telekia staat maar één soort in de belangstelling; Telekia speciosa. Het geslacht behoort tot de familie van de samengesteldbloemigen (Compositae). Telekia bloeit vanaf eind juni tot ver in augustus. De plant houdt van een licht vochtige grond, die beslist niet kalkrijk mag zijn. Om de grond vochtig te kunnen houden is een bemesting met oude, verteerde stalmest gemengd met een flinke portie humus op zijn plaats. 

In die omstandigheid kan Telekia in de volle zon groeien, maar beter is een
halfschaduwrijke plaats.

MAAR..................

er staan WEL ANDERE mooie zonnetjes bij ons  in de tuin.

Deze bijvoorbeeld

GELE KAMILLE/Anthemis tinctoria

En deze

MARGRIETEN

En deze

PASTINAAK

Ik lijk vrouwtje Piggelmee wel.

Die wou ook steeds meer en mooier.....

Anders

Ik zag haar staan.

In onze tuin, tussen de andere uien.

Ze had geen zin om te doen wat iedereen doet:

 zich in de donkere aarde,

tussen al die kruipende, kleverige, knagende en kriebelende beestjes te ontwikkelen tot een dikke ui, die tenslotte onder begeleiding van een paar forse winden,

in het stinkende riool terecht zou komen

Ze wilde een ander leven dan haar zusters.

Ze wilde hogerop.

Ondanks woeste regenbuien en wrede rukwinden hield ze zich staande.

Ze wilde gezien worden.

En dat gebeurde.....

Een schone dame ontdekte  haar en zette haar op het hoofd.

Vanaf dat moment veranderde haar leven in een groot avontuur.

Waar ze nu is?

In Parijs?

Berlijn?

Of gewoon in Drachten?

Niet meer in onze tuin.

Schoonheid

Alle hortensia's in onze tuin hebben deze winter een klap van moeder natuur gehad.

Deze, op de afbeelding, is de enige soort, die momenteel volop bloeit.

Waarom? vroeg ik me af.

Toen ik met mijn ogen ging inzoomen, wist ik het :

Zoveel schoonheid

Je durft er amper naar te kijken

Aanraken?

Je blijft eraf

En achterwaarts loop je eerbiedig terug naar van waar je gekomen was.

Twee keer 1 euro !!!

Minidagje Diever met man, zus en schoonzus.

Leukste winkel van Diever: Boerenbonje.

(www.boerenbonje.nl)

Prachtige spullen te koop.

Helemaal achterin de winkel ook tweedehandskleding.

Bij het zien van dit kledingstuk dacht ik onmiddellijk aan Tirrie. Pardon, Tirza.

Zie foto boven.

Voor slechts 1 euro aangeschaft (het jurkje/topje...)

Eenmaal thuis, een handjevol roosjes uit de Rommeldoos opgediept

en

vier rode knoopjes in de Knopenbak gevonden.

Om het geheel nog wat zoeter te maken ook nog even een kanten roezelkraagje erop geprutst.

De DAME wilde graag even poseren.

De broek had ik er ook nog bijgekocht. Eveneens 1 euro.

Waarom ze die nu zo hoog heeft opgetrokken??????

Gewoon voor de HIP, veronderstel ik.

WEG

Dit moois ontdekten wij deze week in onze HEG

En vandaag was het zomaar

WEG.......

Scootmobielracepaleis

Gezien bij A.H.

Eindelijk.

Eindelijk begint het door te dringen dat scootmobielers ook gewoon mensen zijn, die de verkeersregels af en toe stevig aan hun laars lappen.

Vorige week, in de supermarkt, reed zo'n woesteling  met een rotvaart over mijn tenen.

Die zijn nu nog blauw.

Er staan talloze gebouwen leeg in ons land

Vanmiddag zag ik daarvan nog een kolossaal voorbeeld in Leeuwarden, nabij het MCL.

Volgens mij is er dringend behoefte aan een stuk of wat

 Scootmobiel-Racepaleizen .

Dusssssss....ANBO,of wie dan ook,

aan de slag, zou ik zeggen!

PS Dit kreeg ik toegestuurd.

Grote oren.

Dit zie je vaak bij vijfenvijftigplussende echtparen.

Dat ze op elkaar willen lijken.

Soms kun je nauwelijks onderscheiden wie  pake en wie beppe is.

Dit stel zag ik op Texel.

Allebei exact hetzelfde gekleed.

Behalve de sokjes.

Allebei dunne, gespierde beentjes.

Allebei hetzelfde kapsel.

Allebei dezelfde grote oren.

Dat laatste, dat is de natuur.

Veel vrouwenoren ondergaan bij het klimmen der jaren enorme groeistuipen.
De oren van mijn tante Pee (g.h.h.z.) bijvoorbeeld.
Ik kijk regelmatig in de spiegel en vrees het ergste.

Dikwijls gaat dit natuurgeweld samen met het ontspruiten van een paar gezellige snor-en baardharen.

Wat heeft dit nu weer met dat echtpaar op de foto te maken?
NIKS.
Je komt soms ongewild van het één op het ander.